zygmunt_marek_piechocki BLOG

Bardzo kameralnie w Filharmonii Gorzowskiej było w sobotę, 29 listopada. Przy wypełnionej do ostatniego miejsca sali, przed publicznością dwa fortepiany, dwa pulpity nutowe, dwa krzesełka… Program zapowiada szef Gorzowskiego Towarzystwa Muzycznego Jerzy Jurdziński. Drukowanych folderów na ten wieczór nie ma.

Z bardzo ciekawym, zróżnicowanym programem wystąpili:
pianistka Lena Juszkiewicz (we wszystkich utworach) jako główna odtwórczyni koncertu. Całość zadedykowała swoim Babciom i Dziadkom: Ali, Steni, Jasiowi i Jankowi; skrzypaczka Maria Nowak, wiolonczelistka Katarzyna Winkiewicz-Więcław, pianista (grał partię orkiestry) dr Jacek Kortus.

W bisie, w duecie z Leną Juszkiewicz, wystąpiła śpiewaczka Monika Makowska-Wiącek.

A program? Introdukcja to solowy występ pianistki Leny Juszkiewicz. Zagrała kolejno: najpierw bardzo rzadko grywany Contredans Fryderyka Chopina (co do którego niektórzy biografowie mają wątpliwości w sprawie autorstwa – ale przecież idiom Chopina jest w tym niewielkim przepięknym utworku stuprocentowy, rozpoznawalny po pierwszych nutach). Po nim dwa mazurki z op. 17 (więc dość wczesne) i Preludium h-moll Sergiusza Rachmaninowa. Wszystko niezwykle czysto, z wyczuciem formy, artykulacyjnie bez zarzutu.

Po występie solowym Trio Eligijne d-moll op. 9 Sergiusza Rachmaninowa – tak więc Maria Nowak ze skrzypcami i Katarzyna Winkiewicz-Więcław z wiolonczelą zajęły swoje miejsca obok fortepianu – przy nim Lena Juszkiewicz. Panie zagrały część pierwszą – Moderato.

Sergiusz Rachmaninow skomponował dwa utwory na trzy instrumenty – op. 9 w tonacji d-moll (1893) i g-moll op. 10 (1901) – oba w charakterze żałobnym, po stracie bliskich osób. Op. 9 zostało napisane ku pamięci Piotra Czajkowskiego i opatrzone dedykacją „Pamięci Wielkiego Artysty”. Tak więc mamy tutaj silny ładunek emocjonalny, opisujący muzycznie dramat odejścia, straty. Sytuacje opisane dźwiękami trzech instrumentów – solówkami, bogactwem faktury, jej intensywnością. Nade wszystko jednak, żałobną, smutną, czasami bardzo kontrastową, zaskakującą śpiewnością uwodzącą słuchaczy. Nas, którzy już kiedyś poznaliśmy te Tria a także tych, którzy słyszeli je po raz pierwszy, zachwyciło wykonanie. Współpraca trzech instrumentalistek – pełna syntonia, perfekcyjne wejścia; efektowne wirtuozowskie wykonania części solowych. Barwowość stosowna do rodzaju przedstawianej Muzyki. I te kilka sekund ciszy po wykonaniu, zanim brawa, powiedziały wszystko o zachwycie, zadumaniu…

Jacek Kortus, finalista Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina w 2005 roku (wyróżnienie), pokazał swoje umiejętności pianistyczne tuż po pauzie w koncercie. Zagrał dwa utwory Fryderyka Chopina: walca cis-moll op. 64 nr 2 z wielką dbałością o formę i brawurowo wykonane Scherzo h-moll op. 20. Utwór ma w sobie cytat pieśni bożonarodzeniowej „Lulajże Jezuniu” – ten fragment pianista zagrał z wielkim wyczuciem ani nie przedłużając, ani nie spiesząc śpiewności kolędy. A o brawurowości, mocnym podaniu scherza, tak mi powiedział: „to takie przygotowanie do wykonania brahmsowskiego koncertu fortepianowego, który za chwilę”.

Tak więc I i II część Koncertu fortepianowego B-dur Johannesa Brahmsa. Partię fortepianu zagrała Lena Juszkiewicz, partię orkiestry dr Jacek Kortus z A M w Poznaniu. Młoda pianistka w tejże uczelni szlifuje swój talent pod okiem prof. Macieja Pabicha i dra Jacka Kortusa.
Koncert powstawał prawie trzy lata – ukończony w 1881 roku, w tymże miał swoją premierę w Budapeszcie. W roli solisty wystąpił kompozytor. To dzieło monumentalne, składające się z czterech części. Ich wykonanie trwa około 50 minut. Koncert charakteryzuje się bogactwem brzmienia, doskonałością formy, wirtuozowskimi fragmentami. W dużej części grany w forte lub fortissimo.

Tutaj, w Kameralnej zachwycili i Jacek Kortus w tej bardzo nasyconej, gęstej fakturze,(wszak to imitacja orkiestry) i Lena Juszkiewicz w partii solowej. Uważna na to, co gra profesor i na własne nuty. Znakomita współpraca, współbrzmienie. I owszem – znakomity Brahms w swoim idiomie, profesjonalnym prowadzeniu narracji, jak to ktoś kiedyś napisał: „żelazny, nieprzejednany” w swoim pomyśle na Muzykę, niepowtarzalny.

Więc frenetyczne brawa dla wykonawców, wstawanie z krzesełek. Więc bis.

A tutaj niespodzianka!

Pianistka zaprasza z widowni Monikę Makowską-Wiącek i zapowiada: „To będzie moja aranżacja akompaniamentu do pieśni „Jesus Alone”. Zaśpiewa Monika!”. I cudne, urokliwe to było granie i śpiewanie.

Dodam tylko, że kompozytorem tej pieśni jest Nick Cave. W polskiej wersji ma tytuł „W Chrystusie mym”.

Z. Marek Piechocki
Lena Juszkiewicz współpraca merytoryczna
1 grudnia 2025 roku
foto Filharmonia Gorzowska

Kliknij w wybrane zdjęcie aby powiększyć

Dodaj komentarz:

Komentarze:

Wyprzedzamy Zieloną Górę

Gorzów Wielkopolski po pierwszym tygodniu rywalizacji o Puchar i tytuł Rowerowej Stolicy Polski jest liderem w kategorii miast liczących od ... <czytaj dalej>

Ocena atmosfery i organizacji pracy w CEZiB

Przeprowadzone wśród pracowników Centrum Edukacji Zawodowej i Biznesu badanie dotyczące atmosfery, organizacji pracy i komunikacji pokazuje, że szkoła jest postrzegana ... <czytaj dalej>

Boże Ciało i pielgrzymowanie

W najbliższy czwartek 4 czerwca Kościół obchodzi uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa popularnie nazywaną świętem Bożego Ciała. Tego dnia ... <czytaj dalej>

Podpisali umowę na kolejową S3

Kostrzyn nad Odrą. Ta łącznica to kolejowa S3 – zapewnia urząd marszałkowski. Choć to proces na lata, ważne, że się w ... <czytaj dalej>

Wszystko jest możliwe

aktualnie nie ma żadnej czynnej sondy

Blogujesz? Rób to lokalnie!
Wystarczy jedno kliknięcie w egoBlog

Masz problem?
Napisz do eksperta egoEkspert

Żadna sprawa nie zostanie bez odzewu. Daj znać na eGo Forum

No cóż. Adwokat stwierdzil że pozycja jest nie do obrony i lepiej wyjść z tego wszystkiego z twarzą, smażąc przy okazji ckliwe listy do Gorzow <czytaj dalej>

"Dawno temu" to na drogach królpwaly maluchy i syrenki w liczbie "sztuk kilka" na osiedle. Rowerów tez było jak na lekarstwo. F <czytaj dalej>

U Nas najważniejsze w hierarchii są drzewa, psy i koty. Gorzów zawsze był miastem kururtem wypoczynkowym. Był miejscem wypoczynkowym dla Berlina. <czytaj dalej>

To nie troska o młodzież, to nie troska o bezpieczeństwo tylko o zyski firm " zaprzyjaźnionych". Zapomnieliście, jak bez skutku wbijano <czytaj dalej>

Do 6659 takie bzdury może wypisywać człowiek bez rozumu i wyobraźni, który nie pojmuje, że rowerzysta jest niechronionym użytkownikiem drogi. W <czytaj dalej>