
Rozmowa z prof. dr hab. n. med.
Krzysztofem Giannopoulosem, kierownikiem Zakładu Hematoonkologii Doświadczalnej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, prezesem Polskiego Towarzystwa Hematologicznego i Transfuzjologicznego.
Prawie każdy z nas słyszał o szpiczaku plazmocytowym, ale tak naprawdę niewielu wie, co to za choroba.
JeÅ›li wiele osób o niej sÅ‚yszaÅ‚o, to znaczy, że akcje takie jak MiesiÄ…c ÅšwiadomoÅ›ci rzeczywiÅ›cie sÄ… skuteczne. Trzeba jednak pamiÄ™tać, że choroba jest stosunkowo rzadka — w Polsce żyje nieco ponad 10 tysiÄ™cy pacjentów. Rzadkość nie oznacza jednak, że problem nie istnieje. Bardzo czÄ™sto okazuje siÄ™, że w rodzinie lub wÅ›ród znajomych znajduje siÄ™ osoba z takim rozpoznaniem.
Szpiczak plazmocytowy to choroba nowotworowa, która wywodzi siÄ™ z nieprawidÅ‚owej komórki ukÅ‚adu odpornoÅ›ciowego, czyli z plazmocytu. Niestety, podobnie jak w wiÄ™kszoÅ›ci chorób nowotworowych, nie wiemy, skÄ…d ona siÄ™ bierze. Natomiast wiemy, jakie konsekwencje niesie za sobÄ… rozwój nieprawidÅ‚owej liczby plazmocytów, które w wiÄ™kszoÅ›ci przypadków wydzielajÄ… nieprawidÅ‚owe biaÅ‚ko.
Czy ten nowotwór krwi jest warunkowany genetycznie?
Nie obserwujemy wrodzonych postaci szpiczaka. W wieku dzieciÄ™cym również nie. W ostatnich latach coraz częściej jednak zwracamy uwagÄ™, że jeÅ›li choroba nowotworowa wystÄ™puje w rodzinie, to dla konkretnej osoby ryzyko, że wystÄ…pi u niej okreÅ›lony nowotwór, jest wiÄ™ksze.
Jakie są grupy największego ryzyka?
Grup ryzyka jednoznacznie nie da siÄ™ okreÅ›lić. Zwykle mężczyźni częściej chorujÄ… na szpiczaka, choć wyjÄ…tkiem jest populacja polska. Dzieje siÄ™ tak dlatego, że mamy wiÄ™cej kobiet, co wynika z dużej różnicy w oczekiwanej dÅ‚ugoÅ›ci życia miÄ™dzy kobietami a mężczyznami.
Jest to choroba typowa dla wieku starszego – im wiÄ™kszy odsetek osób w populacji seniorów, tym częściej siÄ™ pojawia. Jej czÄ™stość wystÄ™powania wynosi okoÅ‚o 4,5–5 przypadków na 100 tysiÄ™cy mieszkaÅ„ców, wiÄ™c należy do schorzeÅ„ rzadkich.
Objawy szpiczaka plazmocytowego są, niestety, podstępne, niecharakterystyczne, więc należy być czujnym.
Jakie to symptomy?
ZmÄ™czenie, czÄ™sto, choć nie zawsze zwiÄ…zane z niedokrwistoÅ›ciÄ…. Jako że choroba wywodzi siÄ™ z ukÅ‚adu odpornoÅ›ciowego, zdarzajÄ… siÄ™ czÄ™stsze infekcje. WystÄ™pujÄ… dolegliwoÅ›ci bólowe koÅ›ci i patologiczne zÅ‚amania. U okoÅ‚o jednej trzeciej pacjentów stwierdza siÄ™ obniżone przesÄ…czanie kłębuszkowe. W skrajnych przypadkach dochodzi do niewydolnoÅ›ci nerek wymagajÄ…cej leczenia dializami.
Pacjenci często długo czekają na diagnozę. Dlaczego tak się dzieje?
Jeśli weźmiemy pod uwagę, że pacjent ma zwykle około 70 lat, łatwo przypisać te objawy innym schorzeniom typowym dla tego wieku. W efekcie szpiczak bywa, niestety, przez wiele miesięcy, a nawet lat błędnie diagnozowany.
Kluczowym badaniem jest oznaczenie obecnoÅ›ci biaÅ‚ka monoklonalnego. JeÅ›li OB jest podwyższone, co może sugerować nieprawidÅ‚owoÅ›ci w skÅ‚adzie biaÅ‚ek osocza, badanie to powinno zostać wykonane. Szczególnie istotne jest to w sytuacji, gdy CRP – wskaźnik swoisty dla stanu zapalnego – pozostaje niskie. W takim przypadku zdecydowanie należy rozważyć diagnostykÄ™ w kierunku szpiczaka.
Dodatkowo istniejÄ… obszary diagnostyczne zwiÄ…zane z ortopediÄ…, reumatologiÄ… i nefrologiÄ…. Na pewnym etapie jednak lekarz – a czasem nawet sam pacjent – powinien rozważyć, czy nie należy rozpocząć diagnostyki w kierunku szpiczaka.
Jeszcze kilka lat temu diagnoza szpiczaka była dla chorego wyrokiem. Jak jest dziś?
OczywiÅ›cie jako lekarze podchodzimy do takiego „wyroku” z dużą ostrożnoÅ›ciÄ…, jednak rzeczywiÅ›cie kilkanaÅ›cie lat temu rokowanie byÅ‚o niekorzystne. Mediana przeżycia wynosiÅ‚a wtedy zaledwie dwa, trzy lata. Trzeba jednak pamiÄ™tać, że mediana i matematyka nie oddajÄ… w peÅ‚ni sytuacji pojedynczego pacjenta – już w tamtym okresie osoby po przeszczepieniu mogÅ‚y żyć wiele, nawet kilkanaÅ›cie lat. Obecnie sytuacja wyglÄ…da zdecydowanie lepiej. U pacjentów diagnozowanych w ostatnich latach mediana przeżycia przekracza 10 lat, co – biorÄ…c pod uwagÄ™ Å›redni wiek zachorowania wynoszÄ…cy 70-71 lat – zbliża siÄ™ do dÅ‚ugoÅ›ci życia osób bez szpiczaka.
To jednak wciąż statystyka. Indywidualne przypadki sÄ… bardzo zróżnicowane, a wÅ›ród nich znajdujÄ… siÄ™ również takie, które rokujÄ… wyjÄ…tkowo dobrze i charakteryzujÄ… siÄ™ dÅ‚ugotrwaÅ‚ym przeżyciem. Ostrożnie zaczyna siÄ™ mówić o tzw. funkcjonalnym wyleczeniu, czyli bardzo dÅ‚ugich okresach remisji bez nawrotu choroby. Dotyczy to kilkunastu procent chorych.
W wiÄ™kszoÅ›ci przypadków przebieg jest nawrotowy, ale skuteczne leczenie kolejnych nawrotów przedÅ‚uża przeżycie pacjentów.
Dlaczego choroba wraca? Czy nawrót jest nieuchronny?
Dla wiÄ™kszoÅ›ci pacjentów nawrót choroby jest, niestety, nieuchronny, choć bardzo nowoczesne schematy leczenia stosowane obecnie w pierwszej linii pokazujÄ… — na podstawie modeli matematycznych — że część chorych może przez wiele lat pozostawać na jednym, ciÄ…gÅ‚ym leczeniu. Mediany czasu do progresji wynoszÄ… okoÅ‚o 8 lat u starszych pacjentów, a w niektórych przypadkach nawet kilkanaÅ›cie lat. Może siÄ™ wiÄ™c okazać, że pacjent bÄ™dzie leczony tylko raz, choć w sposób ciÄ…gÅ‚y. Jednak u wiÄ™kszoÅ›ci chorych nawroty choroby pojawiajÄ… siÄ™ w różnym czasie.
Jak pacjenci reagujÄ… na informacjÄ™ o nawrocie?
To zawsze trudna sytuacja. Pierwszym dramatycznym momentem jest samo rozpoznanie, choć dla części pacjentów bywa ono również pewnÄ… ulgÄ… — wreszcie udaje siÄ™ ustalić przyczynÄ™ dolegliwoÅ›ci. Jedni reagujÄ… dużą motywacjÄ…, inni odbierajÄ… diagnozÄ™ jako wyjÄ…tkowo obciążajÄ…cÄ….
Po okresie przejÅ›ciowym reakcje sÄ… różne; niektórzy próbujÄ… chorobÄ™ wypierać. Z czasem jednak zwykle pojawia siÄ™ akceptacja i zrozumienie, że nie ma tu miejsca na obwinianie siÄ™ — to choroba niezawiniona.
Pacjenci przyzwyczajajÄ… siÄ™ do poczucia kontroli nad chorobÄ…, dlatego moment, w którym ta kontrola zaczyna siÄ™ wymykać, może być bardzo przytÅ‚aczajÄ…cy. OgromnÄ… rolÄ™ odgrywajÄ… nie tylko lekarze i dostÄ™p do leczenia, lecz także wsparcie rodziny oraz organizacji pacjenckich.
Spotykamy się czasami z określeniem sekwencjonowanie leczenia.
Sekwencjonowanie oznacza stosowanie kolejnych terapii w odpowiedniej kolejnoÅ›ci. Powinno być optymalne, co oznacza konieczność dostÄ™pu do różnych opcji terapeutycznych, aby móc zmieniać leczenie w zależnoÅ›ci od potrzeb. W szpiczaku rzadko stosuje siÄ™ pojedyncze leki — najczęściej sÄ… to schematy trzy- lub czterolekowe. W praktyce oznacza to próbÄ™ zastosowania nowego „koktajlu”, który z innej strony pozwoli zahamować rozwój choroby.
Czy pacjenci w Polsce mają dostęp do nowoczesnych terapii?
Jeszcze w ubiegÅ‚ym roku można byÅ‚o powiedzieć, że dostÄ™p byÅ‚ dosyć dobry. PostÄ™p jednak jest ogromny, standardy siÄ™ zmieniajÄ…, pojawiajÄ… siÄ™ nowe kombinacje leków.
Mamy teraz sytuacjÄ™, że w zasadzie wszystko jest do zmiany, od pierwszej linii leczenia poczÄ…wszy. SÄ… dwa nowe schematy w trakcie refundacji. Jest też technologia CAR-T. W piÄ™cioletnich obserwacjach poÅ‚owa pacjentów żyje, a jedna trzecia nie ma progresji po pojedynczym leczeniu. To terapia niewÄ…tpliwie przeÅ‚omowa.
Wspomina siÄ™ o lekach dziaÅ‚ajÄ…cych bardzo selektywnie — jakÄ… rolÄ™ odgrywajÄ… w leczeniu?
To bardzo obiecujÄ…ca metoda leczenia. Belantamab mafodotin — tzw. „sterowany pocisk” — to przeciwciaÅ‚o monoklonalne połączone z toksynÄ…: przeciwciaÅ‚o rozpoznaje komórkÄ™ szpiczakowÄ…, a toksyna jÄ… niszczy. Lek zostaÅ‚ zarejestrowany w dwóch schematach od drugiej linii leczenia. To terapia gotowa do zastosowania, którÄ… można wdrożyć od razu. W Polsce mogÅ‚oby jÄ… prowadzić okoÅ‚o 50 oÅ›rodków hematologicznych
Jakie sÄ… rokowania przy tej terapii?
Leczenie jest bardzo skuteczne. W badaniach klinicznych wykazano dwukrotne wydÅ‚użenie czasu do progresji, a w innym badaniu nawet trzykrotne wydÅ‚użenie czasu do progresji i dwukrotne wydÅ‚użenie caÅ‚kowitego przeżycia. To spektakularne wyniki, które można przenieść również do polskiej populacji pacjentów od drugiej linii leczenia.
Dlaczego ważne jest stosowanie najskuteczniejszych terapii jak najwcześniej?
Na poczÄ…tku leczenia pacjent jest zazwyczaj w lepszym stanie ogólnym, co pozwala uzyskać lepszy efekt terapeutyczny. Niestety, miÄ™dzy kolejnymi liniami leczenia tracimy kilkanaÅ›cie, a nawet ponad 20% chorych, gÅ‚ównie z powodu powikÅ‚aÅ„ infekcyjnych. Dlatego strategia terapeutyczna opiera siÄ™ na optymalizacji każdej kolejnej linii leczenia.
Czego pacjenci z nawrotem choroby najbardziej potrzebujÄ…?
Przede wszystkim leczenia blisko miejsca zamieszkania. Ważna jest też jakość życia i zapobieganie powikÅ‚aniom infekcyjnym. Zalecane sÄ… szczepienia, choć sÄ… one mniej skuteczne niż w populacji ogólnej. Istotna jest również ochrona pacjenta przez otoczenie – rodzinÄ™ i Å›rodowisko spoÅ‚eczne.
Raport organizacji pacjentów wskazuje na poczucie braku kontroli jako najwiÄ™ksze obciążenie emocjonalne. Niestety, w gabinecie lekarskim nie zawsze ma siÄ™ wystarczajÄ…co dużo czasu, by zająć siÄ™ aspektem emocjonalnym choroby. Dlatego ogromnÄ… rolÄ™ odgrywajÄ… organizacje pacjenckie, rozmowy z innymi chorymi oraz rzetelna informacja o nowych możliwoÅ›ciach terapeutycznych. To ważne wyzwanie dla kompleksowej opieki nad pacjentem ze szpiczakiem, wykraczajÄ…ce poza samo leczenie przeciwszpiczakowe i terapiÄ™ powikÅ‚aÅ„.
Bardzo dziękujemy.
Autoryzowany wywiad prasowy opracowany przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia.
Miesiąc Świadomości Szpiczaka. Marzec 2026.