Czy „Wstyd” może być śmieszny? Okazuje się, że może, a pokazała to reakcja publiczności w czasie sobotniego spektaklu o tym tytule, zagranego pierwszego dnia 40. Gorzowskich Spotkań Teatralnych.

„Wstyd” Teatru Współczesnego z Warszawy według Marka Modzelewskiego w reżyserii Wojciecha Malajkata miał swoją premierę 5 lat temu i grany jest niezmiennie przez dwie pary: Izę Kunę i Jacka Braciaka oraz Agnieszkę Suchorę i Mariusza Jakusa. Podzielony na trzy części, pokazuje znaną z wersji filmowej historię tzw. ucieczki sprzed ołtarza.
Wszystko do ślubu jest gotowe, jedzenie, alkohol, orkiestra i goście. Nie ma tylko młodych, bo on Łukasz, rezygnuje i ucieka. Nie wiadomo dlaczego, nie wiadomo dokąd. Na „polu bitwy” zostają rodzice: jego – matka lekarka i ojciec biznesmen; jej – ojciec prosty chłop i matka, która mówi mało, ale...

I wszystko dzieje się między tą czwórką. Na zapleczu, w kuchni, gdzie "alkoholu jest tyle, że możemy go pić każdego dnia przez najbliższy miesiąc". To taki żart biznesmena - w tej roli świetny Jacek Braciak - który próbuje ratować sytuację i uspokoić swoją nadreaktywną żonę. Ale najważniejsze jest jego dochodzenie prawdy. By tę odkryć, stara się poukładać wszystkie puzzle i nie doprowadzić do eskalacji emocji jednej i drugiej strony.
Każdy z aktorów gra tu rolę charakterystyczną. Każda postać jest jak wyjęta z prawdziwego wesela. Każda w swoich emocjach przekonująca i najpierw bawi, a potem... przeraża. I właśnie wtedy „Wstyd” przestaje być śmieszny. Padają kolejne słowne – i nie tylko – ciosy zadawane niczym na bokserskiej arenie. I oto widzisz wyjętą z rzeczywistości, odartą z fałszu i zakłamania prawdę o człowieku, jego zazdrości, niechęci, nietolerancji, podejrzliwości, nienawiści wreszcie. Widzisz obraz polskich kompleksów – jakoś dziwnie znajomo brzmi z oddali „Wesele” Wyspiańskiego – słów rzucanych na wiatr, bo choć boleśnie ranią, choć są zaklinaniem i przekleństwem, choć sądzisz, że po nich już nic nigdy nie może wrocić na swoje miejsce, to zostaje po nich tylko przykra woń, a  życie potoczy się jak gdyby nigdy nic. I nie chcę sobie nawet wyobrażać, jaką przyszłość zbudują ci, którzy najpierw okładają się bez opamiętania, a potem będą budować rodzinę. Bo przecież zrobią to, żeby nie było wstydu.

Pierwszy spektakl 40. Gorzowskich Spotkań Teatralnych okazał się być – przynajmniej dla mnie – niekomedią. To świetnie zagrany wycinek z życia współczesnego Polaka.

Gorzowskie Spotkania Teatralne potrwają do 15 listopada.
Repertuar znajdziesz tu: https://www.egorzowska.pl/pokaz,kultura,14265,

Hanna Kaup
foto Teatr Współczesny Warszawa

Dodaj komentarz:

Komentarze:

Festiwal renety

Reneta Landsberska, miód, pszczelarze, lokalne smaki, warsztaty, muzyka i atrakcje dla całych rodzin. 19 września ryneczek przy Jerzego stanie się ... <czytaj dalej>

Trwają spotkania dyskusyjne

Cykl spotkań dyskusyjnych w Budżecie Obywatelskim 2027 już trwa. Za nami dwa pierwsze spotkania, a przed nami kolejne. Udział w ... <czytaj dalej>

Słowianka wyjaśnia

Arena Gorzów pozostaje otwarta dla sportu. Słowianka wyjaśnia sytuację piłkarzy ręcznych. W związku z pojawiającymi się informacjami dotyczącymi korzystania przez drużynę ... <czytaj dalej>

Miasto się chwali, że uszczelniło system

Pół roku nowego systemu gospodarki odpadami. Pierwsze dane są obiecujące. Po sześciu miesiącach funkcjonowania nowego systemu gospodarowania odpadami w Gorzowie można ... <czytaj dalej>

Wszystko jest możliwe

aktualnie nie ma żadnej czynnej sondy

Blogujesz? Rób to lokalnie!
Wystarczy jedno kliknięcie w egoBlog

Masz problem?
Napisz do eksperta egoEkspert

Żadna sprawa nie zostanie bez odzewu. Daj znać na eGo Forum

Szukała faceta to znalazła...... <czytaj dalej>

Mamy Park Kopernika , ale chcielibyśmy też zielone przystanki,skwerki zamiast betonozy itp . <czytaj dalej>

akurat na wybitną placówkę wypadło..... To lepiej nic nie wiedzieć. <czytaj dalej>

przecież macie duży park Kopernika <czytaj dalej>

... a na Dolinkach nic się nie dzieje ! <czytaj dalej>