Gontowiec Podróżny BLOG

Jest czas intensywnych wędrówek i czas odpoczynku. Ten drugi lubię wiązać z talasoterapią i zazwyczaj początek września spędzam na naszym rodzimym wybrzeżu Bałtyku. Są tu kilometry piaszczystych plaż do przewędrowania. Oczywiście boso, z kijkami w rękach, wodą do picia w plecaku i milionem myśli do uporządkowania. Szum fal i pokrzykiwania mew są dla tego wszystkiego tłem idealnym. Aparat fotograficzny odpoczywa w szafie. Smartfon wyciągam z rzadka. Relaksuję się. Oddycham głęboko. Odpoczywam.

Przez wiele szkolnych lat Pogorzelica była moim wakacyjnym eldorado. Przyjeżdżałam tu co wakacje, znam więc każdy niemal kąt. Rok temu postanowiłam odświeżyć wspomnienia. W czasie dwóch spędzonych tu tygodni przywitałam się ze wszystkimi zapamiętanymi miejscami. Niektóre zapadły się w sobie, niemal zniknęły z powierzchni ziemi, inne wręcz przeciwnie – rozkwitły. Powróciły dawne sentymenty, dlatego jestem tu znowu, ale tym razem nigdzie mnie już nie ciągnie. Wyłączyłam życiodajną potrzebę zwiedzania na rzecz niespiesznych spacerów, podczas których koncentruję się na podstawowej zasadzie talasoterapii – doświadczaniu morza wszystkimi zmysłami. Dotykam go, oddycham nim, wpatruję się w bezkresny horyzont, myślom pozwalam lecieć, gdzie tylko chcą. W przerwach między przedpołudniowymi i wieczornymi spacerami, czyli w najgorętszy czas, którego nam tegoroczny wrzesień do wczoraj nie szczędził, siedziałam na leżaczku w rozprażonym sosnowym lesie i owiewana nadmorską bryzą czytałam „Uważnik. Przewodnik świadomego podróżowania” Małgorzata Szumska - książki.

To ciekawa lektura, mimo że uważność, o której pisze Meg, nie jest mi obca. Praktykuję ją od dawna. Praktykujemy oboje z Bodkiem. On na swój i ja na swój sposób, ale obojgu nam to właśnie owa uważność pomaga przeżywać pełniej i zapamiętywać na dłużej. Uważność nie lubi tłoku, więc w najdłuższe trasy wyjeżdżamy poza szczytem sezonu urlopowego, wybieramy miejsca nieoczywiste, drogi boczniejsze od bocznych, szerokim łukiem omijamy wszelkie „topy” (top ileś miejsc do zobaczenia tu lub tam) i wszelkie „must see”. Jesteśmy pewni, że każdy może ułożyć co najmniej kilka takich list, swoich własnych, więc najcenniejszych.

Kiedy nie jesteśmy na żadnej wyprawie, kręcimy się wokół własnego przysłowiowego komina, zataczając raz mniejsze, raz większe kręgi i zawsze, ale to zawsze przywozimy do domu mnóstwo wrażeń. Przecież wcale nie trzeba jeździć daleko, żeby dokonać nowych odkryć. Wystarczy patrzeć uważniej, zatrzymać się na kilka minut dłużej, wsłuchać w szept drzew, śpiew ptaków, bzyczenie owadów, dotknąć, powąchać, zapytać, porozmawiać… niewprawionym w takich obserwacjach szczerze polecam „Uważnik”. Czyta się go z przyjemnością, bo pięknie wydany i pięknym językiem napisany, a na dokładkę przeplatany opowieściami z podróży i z normalnego życia autorki. Przyznaję szczerze, że niektóre instruktażowe fragmenty przejrzałam pobieżnie, bo po prostu opisane tam sposoby sama stosuję/stosujemy od lat, ale wielu osobom mogą one otworzyć oczy na rzeczy niezauważalnie oczywiste (tzn. oczywiste, a mimo to dotychczas niezauważane). Szczerze podziwiam Meg za tak wszechstronne i bardzo dokładne podejście do tematu.

Terminu talasoterapia (od greckiego thalassa = morze) użyto po raz pierwszy w drugiej połowie XIX w., kiedy w basenie Morza Śródziemnego (Francja, Hiszpania, Włochy) pojawiły się kurorty, w których morską wodę zaczęto podgrzewać i wykorzystywać w wewnętrznych basenach i wannach uzdrowiskowych, a w Wielkiej Brytanii rozpoczęto badania nad zaletami zimnych kąpieli w słonej wodzie. Przełomowy okazał się rok 1904, kiedy René Quinton, francuski fizjolog i biolog odkrył, że skład i proporcje elementów zawartych w wodzie morskiej (łącznie z pierwiastkami śladowymi) są w 98% zgodne z osoczem krwi i pozostałymi płynami ustrojowymi człowieka. Znawcy tematu uważają, że talasoterapia najidealniejsza jest właśnie nad Bałtykiem, bowiem to jego wody (z uwagi na dość niskie zasolenie) mają skład najbardziej zbliżony do ludzkich płynów ustrojowych.

Tekst i foto Maria Gonta


Kliknij w wybrane zdjęcie aby powiększyć

Dodaj komentarz:

Komentarze:

Miasto tłumaczy się z konieczności sprzedaży starego budynku MCK

Publikujemy stanowisko miasta w sprawie sprzedaży nieruchomości przy ul. Drzymały. Zły stan techniczny budynku, wysokie koszty jego modernizacji oraz ograniczone możliwości ... <czytaj dalej>

W piątek wstrzymają ruch drogowy

3 kwietnia (piątek) o godz. 20:00 z Katedry p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wyruszy Droga Krzyżowa. Uczestnicy procesji przejdą następującymi ulicami: ... <czytaj dalej>

Co z opłatami za odpady

Miasto informuje o systemie opłat za odpady. Miejskie Odpady Komunalne w Gorzowie Wielkopolskim zakończyły kluczowy etap organizacji nowego systemu gospodarowania odpadami ... <czytaj dalej>

Urząd Marszałkowski tłumaczy brak dofinansowania

Urząd Marszałkowski w Zielonej Górze odpowiada na odmowę dofinansowania remontu Schodów Donikąd. Rewitalizacja w Lubuskiem: gorzowski projekt nadal ma szansę na ... <czytaj dalej>

A może przestańmy sobie składać życzenia

aktualnie nie ma żadnej czynnej sondy

Blogujesz? Rób to lokalnie!
Wystarczy jedno kliknięcie w egoBlog

Masz problem?
Napisz do eksperta egoEkspert

Żadna sprawa nie zostanie bez odzewu. Daj znać na eGo Forum

A może warto być miastem, które buduje dom historii od początku. Poza tym odcinanie się od niemieckiej przeszłości jest zafalszowywaniem prawd <czytaj dalej>

Uważam, że taka inicjatywa jest potrzebna. Uważam, że powinna być historią Landsberga też, jako punkt odniesienia dla potomnych, że dobre, pro <czytaj dalej>

Dom Historii Miasta Gorzowa tak , ale nie wielkopolskiego - nie degradujmy miasta do poziomu jakiejś pod poznańskiej pipidówy... <czytaj dalej>

Na Dom Historii Miasta jest - moim zdaniem - zdecydowanie za wcześnie. Nasze Miasto ma zaledwie 80 lat. A gloryfikowanie wcześniejszego (pięknego, <czytaj dalej>

Na co komu obronność, niech sobie Warszawa buduje. Pózniej będą atakować Gorzów. <czytaj dalej>