Gontowiec Podróżny BLOG

Nasza miejscówka okazała się bardzo popularna wśród amatorów oglądania midnight sun (słońca o północy). Zjeżdżali się długo, potem szli, obładowani namiotami i innym sprzętem piknikowym, w kierunku plaży. Około drugiej w nocy znowu zrobiło się głośno. To wracali do swoich samochodów ci, którzy nie zdecydowali się na nocleg blisko brzegu. Przez całą noc (której nadal nie ma) pasły się wokół nas owce, drapały łepetynami o drabinkę, pukały do drzwi, za którymi spał Bodek. Rano towarzyszyły nam przy śniadaniu, a kiedy cienia koło samochodu zabrakło, powędrowały w góry.

Dzień bez końca ma same plusy i chyba tylko jeden minus – nie mam kiedy pisać. Długo w noc łażę i podziwiam, rano dyżur w kuchni polowej, a w ciągu dnia podziwiam widoki aż szyja boli od ciągłego obracania (bo problemów ze snem nie mamy żadnych). Godzinę temu dojechaliśmy na nocleg do Moskenes, a opis wczorajszych wojaży niegotowy. Namiot już rozłożony, kolacja zjedzona, więc nadrabiam zaległości.

Opuściliśmy Langoyę pachnącą świeżo skoszoną trawą. To naprawdę piękna i różnorodna wyspa. Przez dwa dni podziwialiśmy jej północny kraniec, a wczoraj ruszyliśmy lewą, oddzieloną przez fiord odnogą na południe, ku promowi w Melbu.

Środek wyspy bardzo różni się od północnego krańca. Pofałdowane doliny otoczone zalesionymi górami przypominającymi jako żywo śpiące trolle. Pośród tego krajobrazu pasą się owce i krowy. Na przełomie kwietnia i maja wywożone są w góry, gdzie są puszczane samopas aż do września, a potem gospodarze próbują je wyłapać. Pewnie nie wszystkie udaje się wyłapać, więc trochę półdzikich owiec i krów żyje sobie wolno, ale teren jest podzielony na ogrodzone siatką sektory.

Siatka dochodzi do drogi, a w jej nawierzchnię wmontowano metalowe rurki uniemożliwiające zwierzętom przejście, ale auta przejeżdżają przez nie bez problemu.

Pomimo tego, że Langøya znajduje się daleko na północy Norwegii, Golfsztrom powoduje, że nie ma tu zbyt niskich temperatur. Subpolarny klimat oceaniczny charakteryzuje się łagodną zimą i podobno rzeczywiście temperatura rzadko spada tu poniżej -5°C. Młodzi lokalsi narzekają za to na lato, nazywając je zieloną zimą. Trudno nam się wypowiadać, bo jeden dzień mieliśmy zimny, mokry i wietrzny, a drugi wręcz upalny.

Melbu, skąd płynęliśmy promem do Fiskebol na Lofotach, położone jest na osobnej wysepce o nazwie Hadseløya. Wjeżdżaliśmy na nią mostem Hadselbrua zakręconym jak oglądający się za siebie diplodok. Dużo tutaj takich właśnie konstrukcji.Zaraz za mostem, w Stokmarknes, minęliśmy bardzo ciekawy budynek muzeum Hurtigruten, zaprojektowany na wzór oryginalnego statku Hurtigruten „MS Finnmarken” z 1956 roku. Żałowaliśmy, że nie mamy czasu na zwiedzanie, bo w jego wnętrzu można oglądać w całości zarówno ten statek, jak i mniejszy oryginał „DS Finmarken” z 1912 r.

Po wylądowaniu na Lofotach najpierw nakarmiliśmy Fredka gazem (ani w Finlandii, ani na północnych rubieżach Norwegii nie było w ogóle stacji z LPG), a potem ruszyliśmy do Lofotakvariet (Lofockiego Akwarium w Storvågan), żeby zdążyć na karmienie fok. Foki to ukochane zwierzątka Marceliny, która ma marzenie, by po osiągnięciu pełnoletniości zostać chociaż przez dwa tygodnie wolontariuszką w Fokarium na Helu.

W Lofotakvariet są 23 małe akwaria z różnymi mieszkańcami wód, basen z fokami, basen z wydrami, ciekawa ekspozycja opowiadająca o koralowcach, o historii Lofotów i o norweskich hodowlach łososia (ale o tym opowiem innym razem).

Nocowaliśmy przy plaży Uttakleiv, do której trzeba było dojechać najpierw szutrową drogą, potem tak wąskim tunelem, że zrobiono w nim mijanki. Droga zresztą kończy się na plaży, ma tylko maleńką odnogę do gospodarstwam, którego właściciel udostępnił swój teren i towarzystwo owiec jago camping bez szczególnych wygód, za to z atrakcjami takimi jak:

• oko smoka (ciekawa naturalna formacja skalna czasami przypominająca wspomniane oko, a czasami wyglądająca jak jajko sadzone; wszystko zależy od oświetlenia),
• głowa smoka (tak nazwano jedną z przybrzeżnych skałek),
• sercowa skałka (tę najłatwiej znaleźć),
• około ośmiokilometrowy szlak widokowy do następnej piaszczystej plaży o nazwie Haukland; rozdziela je okazała góra Mannen, dzięki której możemy powiedzieć, że mieliśmy wczoraj i „Cień wielkiej góry” i „Piknik pod wiszącą skałą”.

Maria Gonta
foto Gontowiec Podróżny


Kliknij w wybrane zdjęcie aby powiększyć

Dodaj komentarz:

Komentarze:

Sejmik za powołaniem samorządowej spółki transportowej

Radni województwa podjęli uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na powołanie jednoosobowej spółki Województwa Lubuskiego pod firmą Lubuski Transport Publiczny sp. ... <czytaj dalej>

Najpierw Broszko, teraz Wróbel - obaj zrezygnowali

Publikujemy oświadczenie byłego już prezesa Stali Gorzów Dariusza Wróbla. Drodzy Kibice, Sponsorzy, Przyjaciele, Koledzy i Ludzie Stali Gorzów. W mijającym roku przyszło ... <czytaj dalej>

O relacjach polsko-niemieckich

2 grudnia 2025 r. marszałek Sebastian Ciemnoczołowski spotkał się z konsulem generalnym Niemiec Martinem Kremerem w celu omówienia najważniejszych wspólnych ... <czytaj dalej>

Będzie nowy most w Santoku

Marszałek województwa lubuskiego Sebastian Ciemnoczołowski podkreślał, że most w Santoku – w jednym z najstarszych polskich grodów – ma bardzo ... <czytaj dalej>

To miało sens

aktualnie nie ma żadnej czynnej sondy

Blogujesz? Rób to lokalnie!
Wystarczy jedno kliknięcie w egoBlog

Masz problem?
Napisz do eksperta egoEkspert

Żadna sprawa nie zostanie bez odzewu. Daj znać na eGo Forum

kogo obchodzi jakaś tam stal. Spychaczem wyburzyć budynki. I zaorać po tym teren <czytaj dalej>

Chyba już czas, aby " służby" obudziły się z letargu i zrobiły co do nich należy. Stał, Urząd Miejski i...szpital. <czytaj dalej>

Na Facebooku filharmonii można obejrzeć wiele
fotografii z tego koncertu <czytaj dalej>

widocznie ta unia ma jakiś ukryty interes.... <czytaj dalej>

Ludzie, czy wam naprawdę rozum odjęło? Maruderzy albo wieczni żartownisie. Popatrzcie na ten świat bez własnego zgorzknienia. A jak wam nic nie <czytaj dalej>