
Wizyta bliskiej mi osoby w podgorzowskiej wsi, z której wyjechała ponad 40 lat temu na Zachód, oraz spotkanie z dawnym dobrym znajomym, rówieśnikiem, skłoniły mnie do refleksji nad trafnością i konsekwencjami życiowych wyborów.
Nie wiem dokładnie, jak to wtedy było. Młodzi ludzie, obrzeża średniej wielkości miasta, ładna dziewczyna, do której obaj się uśmiechali. Początek ich znajomości miał w sobie coś z romansu. Tak po prostu było.
Ona wybrała tego przyjezdnego. A może po prostu podążyła drogą wyznaczoną przez młodzieńcze zauroczenie.
Wyjechali na mityczny złoty Zachód. Mieli już dwie córki, a na miejscu czekała na nich kochająca rodzina.
Początkowo wszystko układało się dobrze. Kolorowe życie, nowe możliwości, poczucie, że marzenia się spełniły. Jednak nawet najatrakcyjniejsza rzeczywistość może z czasem zamienić się w rutynę: praca, dom, praca, dom. W końcu ich drogi się rozeszły. Oboje znaleźli nowych partnerów.
On ostatecznie pozostał sam. Musiał zamknąć niegdyś dobrze prosperującą firmę, przejść na emeryturę i pożegnać na zawsze żonę, która przez lata była jego podporą i opiekunką.
Ona również żyje samotnie. Odeszli już jej rodzice i kolejny mąż. Ma jednak blisko braci oraz dorosłe córki, te same, z którymi przed laty wyjechała z Polski.
Jak to często bywa, samotność nie przychodzi od razu. Narasta powoli. Oddalenie od córek, słabnące kontakty z nimi, śmierć żony. To wszystko pozostawiło pustkę. I tę nieznośną świadomość, że jest tam, w urokliwej miejscowości, w pięknym mieszkaniu, pośród ludzi obcych mentalnie i kulturowo, zupełnie sam.
Sprzedał więc wszystko, co posiadał, spłacił zobowiązania i wrócił do Polski, do rodzinnego miasta. Kupił mieszkanie. Emerytura pozwala mu żyć spokojnie i dostatnio. Pozostało jednak niewielu dawnych przyjaciół i znajomych. Nadal jest sam.
A samotność i nadmiar wolnego czasu sprzyjają rozmyślaniom. Zwłaszcza o przemijaniu i o decyzjach podjętych przed laty. Wnioski z tych rozważań nie nastrajają bliskiej mi osoby optymistycznie. Bo to, co kiedyś było marzeniem wielu Polaków, ten legendarny Zachód, pełne sklepowe półki, praca za dewizy i luksusowy samochód, stanowiło powód do dumy podczas odwiedzin w kraju. Było miarą sukcesu.
A dziś?
Dziś wszystko to jest dostępne również tutaj. W Polsce.
Tymczasem jego dawny kolega pozostał w podgorzowskiej wsi. Zbudował okazały dom, stworzył prężnie działającą firmę przewozową i wychował następców gotowych przejąć jej prowadzenie. Wciąż ma dużo pracy, ale nie narzeka na samotność.
I tu pojawia się pytanie.
Kto na starość okazał się większym wygranym? Ten, który kiedyś wyjechał za marzeniem o lepszym świecie? Czy ten, który został i mozolnie budował swoją przyszłość na miejscu?
A może odpowiedź wcale nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Bo wartość życiowych wyborów rzadko da się zmierzyć stanem konta, wielkością domu czy marką samochodu. Być może ostatecznie najważniejsze okazują się więzi z ludźmi, których mamy obok siebie, gdy przychodzi jesień życia.
Andrzej Trzaskowski
ilustracja AI
W jak WOLNOŚĆ
Są na świecie nazwiska, których nie trzeba tłumaczyć w żadnym języku. Jedno z nich zaczyna się na „W”, pachnie stoczniowym ...
<czytaj dalej>Apel do ludzi o dobrych sercach
Dramat rodziny pod Gorzowem Wielkopolskim. Ogień odebrał im dom i bezpieczny azyl dla dzieci. Trwa zbiórka.
27 października pożar zniszczył dom ...
<czytaj dalej>Wszystkich Świętych i Zaduszki
Pierwsze dni nadchodzącego miesiąca, a zwłaszcza uroczystość Wszystkich Świętych, obchodzona 1 listopada, oraz wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, czyli tzw. Dzień ...
<czytaj dalej>Rusza program asystencji osobistej
Gorzów wspiera samodzielność. Rusza nabór do programu asystencji osobistej.
Pomoc w codziennych obowiązkach, wyjściu z domu, załatwianiu spraw czy uczestnictwie w ...
<czytaj dalej>